NIJMEGEN – Pascal Heine-Lissone (43) kreeg op zijn 41e een herseninfarct en heeft sindsdien het buitenlands accentsyndroom. Samen met zijn man Robert richtte hij de Young Stroke Foundation op, voor jonge mensen die net als hij op jonge leeftijd een beroerte krijgen.

In de nacht van 19 op 20 maart 2025 werd Pascal wakker met hevige hoofdpijn. Op weg naar de badkamer viel hij, en toen zijn man Robert later vroeg of alles goed ging, ‘hoorde ik alleen gebrabbel’. Hij had meteen door dat het foute boel was. Die nacht bleek Pascal een herseninfarct te hebben gehad. ‘Dan staat je wereld … echt op z’n kop,’ zegt Pascal over het moment dat hij de diagnose hoorde. Na behandeling in het Jeroen Bosch Ziekenhuis volgde met spoed een operatie in Nieuwegein. Wat volgde was een lang traject niet alleen met vallen en opstaan, maar met ongekende motivatie en ambitie om te laten zien dat hij er nog steeds is.

‘Mijn spraak heb ik gelukkig nog’

Het infarct trof onder meer de spraakzones in zijn hersenen. Pascal spreekt nu met een zogeheten Foreign Accent Syndrome, waardoor mensen soms denken dat hij uit Indonesië of Oost-Europa komt. Ook zijn gezichtsveld en balans zijn aangetast. Toch benadrukt hij dat zijn taalvermogen intact is gebleven: “Ik weet dat wat ik wil zeggen, dat dat nog kan, gelukkig maar.” Over de mensen die door een beroerte wél hun taal verliezen, zegt hij: “Taal is zo ontzettend belangrijk en ik ben ontzettend blij dat de taal mij niet is afgenomen.”Zijn man Robert vertelt over de impact op hun relatie en omgeving. Hij benadrukt het belang van meer awareness voor niet-aangeboren hersenletsel (NAH), ook voor de vaak onzichtbare gevolgen zoals concentratieproblemen en overprikkeling.

Young Stroke Foundation

Om andere jonge mensen met een beroerte te steunen, richtte Pascal de Young Stroke Foundation op. “Ik wil van een nare gebeurtenis iets positiefs maken,” zegt hij over zijn motivatie. De stichting richt zich op wetenschappelijk onderzoek, zorg en het vergroten van awareness rond jonge mensen die een beroerte krijgen – volgens Pascal jaarlijks zo’n 2.000 tot 3.000 mensen in Nederland. “Deze mensen hebben ontzettend veel potentieel om iets bij te dragen aan deze maatschappij. En dat moeten we beschermen.” Onder meer het Radboudumc doet onderzoek naar de effecten van breinstimulatie bij deze doelgroep.

Weer aan het werk

Pascal is weer aan het werk als jurist, weliswaar met aangepaste tijden en aangepast werk, maar hij draait weer mee. Ook is hij bezig met het schrijven van een boek over zijn ervaringen, waarin hij ingaat op zijn infarct, zijn revalidatie en het verwerkingsproces daarna. Tijdens de opname van In de Kijker las hij voor het eerst publiekelijk een fragment voor, over een kwetsbaar moment in het ziekenhuis. Dat riep duidelijk veel emotie op. Hij verwoordt wat hem is overkomen met een rauwe eerlijkheid. “Wat niet mooi is, moet je denk ik ook niet mooi willen opschrijven,” zegt hij daarover. Hij wil niet bij de pakken neerzitten en hoopt ook lotgenoten te inspireren. “Er is nog heel veel mogelijk. Ga na bij jezelf: wat kan ik nog? Je hebt veel te geven aan de mensen om je heen. En je mag gehoord worden.”